Studio Zdrowia Active Ladies - Warszawa Wesoła: Dziś Ewa od rana przyjmowała pacjentów Przykładowe ćwiczenia, które mogą pomóc w zginaniu kolana po operacji. Jednym z pierwszych ćwiczeń, które można wykonywać po endoprotezie stawu kolanowego, jest ćwiczenie wyciskania piłki. Polega to na położeniu piłki między udami a następnie wyciskaniu jej przez uda. To ćwiczenie pomaga wzmocnić mięśnie ud, a także Dwa symetryczne stawy : kłykcie potyliczne + dołki stawowe górne kręgu szczytowego. Błona szczytowo potyliczna przednia i tylna. Prosty. Kłykciowy. Dwuosiowy. Oś poprzeczna (zginanie i prostowanie głowy) Oś strzałkowa. (zgięcia w bok) Staw głowowy dolny szczytowo obrotowy (articulatio atlantoaxiales) Największy staw u człowieka. Kwalifikowany jest funkcjonalnie jako staw zawiasowy zmodyfikowany. Staw kolanowy zbudowany jest z trzech kości: - kość udowa, - kość piszczelowa, - rzepka (największa trzeszcza szkieletu człowieka). Powierzchnie styku tych kości (powierzchnie stawowe) w zdrowym stawie pokryte są chrząstką. Ulega ona stopniowej degeneracji w przebiegu choroby . strona główna Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego jest jednym z najczęstszych schorzeń układu ruchu. Wyróżniamy pierwotne i wtórne zmiany zwyrodnieniowe. Do pierwotnych zmian dochodzi w zwykle zdrowym dotychczas kolanie, gdzie na skutek zmian w chrząstce stawowej uszkodzeniu ulegają chondrocyty (komórki chrząstki), a następnie zmianie ulega skład płynu stawowego. Stopniowo dochodzi do scieńczenia chrząstki oraz do sklerotyzacji (stwardnienia) kości znajdującej się bezpośrdnio pod chrząstką. Powstają ubytki (dziury) w chrząstce, nieraz głębokie- sięgające aż do warstwy podchrzęstnej. Kolano często ulega wykrzywieniu oraz oczywiście stopniowo nasilają się dolegliwości bólowe. Jeśli zachowawcze metody leczenia okażą się nieskuteczne, należy skonsultować się z chirurgiem ortopedą w celu rozważenia możliwości i wskazań do ewentualnego leczenia operacyjnego. Po przeprowadzeniu badania przedmiotowego, następnym krokiem na drodze do ustalenia właściwego rozpoznania, jest zwykle wykonanie zdjęć rentgenowskich. Zdjęcia rentgenowskie umożliwiają przeprowadzenie oceny stopnia uszkodzenia lub deformacji stawu. O nieprawidłowym obrazie rentgenowskim stawu może świadczyć: Zwężenie szpary stawowej Obecność torbieli Obecność ostróg kostnych Stwierdzenie obszarów o zwiększonej gęstości tkanki kostnej, tzw. sklerotyzacji Zniekształcenie lub nieprawidłowe ustawienie powierzchni stawowych W niektórych przypadkach do potwierdzenia rozpoznania może okazać się konieczne wykonanie badań dodatkowych. Badania laboratoryjne krwi, moczu lub płynu wewnątrzstawowego mogą być pomocne przy identyfikacji konkretnego typu zapalenia stawu i wykluczenia niektórych innych chorób. W niektórych przypadkach do oceny stanu kości i tkanek miękkich otaczających staw konieczne może być wykonania badania z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego (MR - Magnetic Resonance) lub scyntygrafii układu kostnego. Po przeprowadzeniu badania ortopedycznego chirurg ortopeda omówi z Panią/Panem jego wyniki. Zależnie od postawionego w Pani/a przypadku rozpoznania, możliwości leczenia mogą być następujące: Leczenie farmakologiczne Fizykoterapia -rehabilitacja Podawanie środków zastępujących płyn maziowy (viskosuplementacja) Artroskopia stawu kolanowego Osteotomia stawu kolanowego Całkowita endoprotezoplastyka stawu kolanowego Jednoprzedziałowa wkładka stawu kolanowego Leczenie farmakologiczne W leczeniu bólu i sztywności stawów stosowanych jest wiele różnych leków. Do najczęściej stosowanych leków należą środki z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), podawane w celu zmniejszenia nasilenia dolegliwości bólowych oraz obrzęków wywołanych zapaleniem stawów. Fizykoterapia Stosowanie fizykoterapii może być pomocne w leczeniu choroby zwyrodnieniowej oraz reumatoidalnego zapalenia stawów. Wskazany jest ruch w stawie bez obciążania- czyli ćwiczenia na siedzącą lub leżąco, ewentualnie ćwiczenie na rowerze stacjonarnymMniejsze znaczenie ma zwykle fizjoterapia jak:ultradźwięki, diadynamik. magnetoterapia, laseroterapia. Środki zastępujące płyn maziowy U pacjentów, u których leczenie farmakologiczne i fizykoterapia nie przyniosły złagodzenia dolegliwości bólowych, czasowe ustąpienie bólu może przynieść wstrzyknięcie do jamy stawu smaru stawowego. Do wnętrza stawu kolanowego wstrzykuje się środek zastępujący płyn maziowy, który działa jak smar, pokrywający uszkodzone powierzchnie stawowe. Harmonogram wstrzyknięć dostawowych oraz czas, na jaki udaje się złagodzić dolegliwości, są różne w zależności od zastosowanego preparatu oraz nasilenia zmian u konkretnej osoby. strona główna Stryker, 2007 Ćwiczenie 1. Mobilizacja kości piszczelowej dystalnie – trakcja Cel: Poprawa zakresu ruchomości stawu kolanowego, przygotowanie do mobilizacji ślizgowych, zmniejszenie dolegliwości bólowych, rozluźnienie struktur okołostawowych. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia przodem. Staw kolanowy ustawiony jest w pozycji spoczynkowej (20–30° zgięcia) lub w aktualnie maksymalnym zakresie ruchu. Dystalny koniec kości udowej ustabilizowany na stole terapeutycznym pasem stabilizacyjnym. Obie dłonie terapeuty obejmują podudzie dziecka w okolicy kostek z obu stron i stabilizują stopę przy ciele terapeuty. Terapeuta może przy wykonaniu tej techniki skorzystać z pasa trakcyjnego, który jest przełożony przez tułów oraz obie jego dłonie. Sposób wykonania ćwiczenia: Poprzez delikatne przeniesienie swojego ciężaru na nogę zakroczną terapeuta odchyla się nieznacznie do tyłu, co spowoduje separację powierzchni stawowych. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – dystalnie (trakcja). Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresów ruchomości w stawie kolanowym, zmniejszenie dolegliwości bólowych, rozluźnienie struktur i tkanek okołostawowych. Ćwiczenie 2. Mobilizacja ślizgu brzusznego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu brzusznego kości piszczelowej względem kości udowej dla poprawy wyprostu stawu kolanowego. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia przodem, a jego podudzie oraz rzepka wystają poza krawędź leżanki. Terapeuta stoi zwrócony w kierunku strony przyśrodkowej podudzia dziecka. Dystalna część uda stabilizowana jest pasem stabilizacyjnym na stole. Lewa dłoń terapeuty obejmuje od strony grzbietowej dystalną część podudzia dziecka i przytrzymuje ją przy swoim ciele. Prawa dłoń terapeuty również od strony grzbietowej obejmuje dystalnie od szpary stawowej boczną, proksymalną część podudzia dziecka. Terapeuta w tej pozycji obniża delikatnie ciężar swojego ciała, uginając nieznacznie stawy kolanowe. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – dobrzusznie. Zastosowanie: Przy ograniczonym ruchu wyprostu w stawie kolanowym. Podczas terapii przyśrodkowej części stawu terapeuta stoi zwrócony w kierunku bocznej strony podudzia, obejmując proksymalną, przyśrodkową część. Przyśrodkowa i boczna część stawu muszą być w tym przypadku leczone oddzielnie. Szczególnie istotne jest to, aby podczas mobilizacji unikać komponenty toczenia w stawie, ponieważ może to doprowadzić do kompresji powierzchni stawowych i spowodować nasilenie dolegliwości bólowych. Mobilizację można stosować w submaksymalnym zakresie wyprostu w stawie kolanowym. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchu wyprostu w stawie kolanowym. Ćwiczenie 3. Mobilizacja ślizgu grzbietowego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu grzbietowego kości piszczelowej względem kości udowej dla poprawy ruchu zgięcia w stawie kolanowym. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia tyłem, a jego podudzie wystaje poza krawędź stołu. Terapeuta stoi zwrócony w kierunku przyśrodkowej strony podudzia dziecka. Dystalna część uda dziecka ustabilizowana na stole. Lewa dłoń terapeuty obejmuje dystalną część podudzia dziecka od strony brzusznej i stabilizuje ją przy ciele. Prawa dłoń terapeuty obejmuje proksymalnie boczną część podudzia dziecka, dystalnie od szpary stawowej. Kierunek ruchu: Podudzie – dogrzbietowo. Zastosowanie: W przypadku ograniczenia ruchu zginania w stawie kolanowym. Podczas terapii przedziału przyśrodkowego stawu kolanowego terapeuta stoi zwrócony w kierunku bocznej strony podudzia dziecka, obejmując jego proksymalną, przyśrodkową część. Zarówno przyśrodkowy, jak i boczny przedział stawu kolanowego muszą być w tym przypadku leczone oddzielnie. Szczególnie istotne jest to, aby podczas mobilizacji unikać komponenty toczenia w stawie, ponieważ może to doprowadzić do kompresji powierzchni stawowych i spowodować nasilenie dolegliwości bólowych. Mobilizację można stosować w submaksymalnym zakresie zgięcia w stawie kolanowym. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchu zgięcia w stawie kolanowym. Ćwiczenie 4. Mobilizacja ślizgu dobocznego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu dobocznego kości piszczelowej względem kości udowej. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia na boku na stole terapeutycznym. Jego podudzie wystaje poza krawędź stołu. Lewa dłoń terapeuty obejmuje od strony przyśrodkowej dystalną część podudzia dziecka i przytrzymuje ją przy ciele. Prawa dłoń terapeuty od strony przyśrodkowej obejmuje proksymalną część podudzia dziecka dystalnie od szpary stawowej. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – dobocznie. Zastosowanie: W przypadku ograniczonego zginania i prostowania w stawie kolanowym oraz deformacji szpotawej stawu kolanowego. Mobilizację można wykonywać w różnym zakresie zgięcia stawu, w zależności od występującego w danej wartości kątowej zgięcia ograniczenia ślizgu dobocznego kości piszczelowej. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchomości w stawie kolanowym, poprawa ślizgu bocznego w stawie kolanowym. Ćwiczenie 5. Mobilizacja ślizgu przyśrodkowego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu przyśrodkowego kości piszczelowej względem kości udowej. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia na boku na stole terapeutycznym. Jego podudzie wystaje poza krawędź stołu. Terapeuta chwyta swoją lewą dłonią dystalną część podudzia od strony bocznej i podtrzymuje ją przy ciele. Prawa dłoń chwyta proksymalną część podudzia dziecka od strony bocznej dystalnie, bezpośrednio za szparą stawową. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – przyśrodkowo. Zastosowanie: W przypadku ograniczonego zginania i prostowania w stawie kolanowym oraz w leczeniu deformacji koślawej stawu kolanowego. Mobilizację można wykonywać w różnym zakresie zgięcia stawu, w zależności od występującego w danej wartości kątowej zgięcia ograniczenia ślizgu przyśrodkowego kości piszczelowej. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchomości w stawie kolanowym, poprawa ślizgu przyśrodkowego w stawie kolanowym. Ćwiczenie 6. Technika mobilizacji z ruchem MWM (mobilisation with movement) według Mulligana dla poprawy wyprostu stawu kolanowego i/lub zmniejszenia bólu podczas ruchu wyprostu Cel: Poprawa zakresu ruchu wyprostu stawu kolanowego. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia tyłem na stole terapeutycznym. Terapeuta staje z boku leżanki od strony leczonej kończyny dolnej. Staw kolanowy dziecka znajduje się w zgięciu ok. 20–30°. Pas mobilizacyjny przełożony jest od strony tylnej na proksymalnym końcu podudzia dziecka, dystalnie od szpary stawowej stawu kolanowego, naciągnięty na plecach terapeuty w taki sposób, aby wektor siły mobilizacyjnej przebiegał równolegle do wklęsłej powierzchni stawowej na kości piszczelowej. Lewa ręka terapeuty obejmuje od strony brzusznej dystalny koniec podudzia dziecka, podczas gdy prawa ręka stabilizuje udo w części dystalnej (rys. A). Sposób wykonania ćwiczenia: Terapeuta stosuje korekcyjny ślizg brzuszny kości piszczelowej względem kości udowej poprzez napięcie pasa i prosi o wykonanie czynnego ruchu wyprostu stawu kolanowego, obserwując, czy podczas wykonywania ruchu pojawiają się dolegliwości bólowe (rys. B). Jeżeli podczas wykonania czynnego ruchu wyprostu z korekcją nie pojawi się ból, terapeuta może kontyn... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja" Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma ...i wiele więcej! Sprawdź Urazy stawu kolanowego – kolana – objawy, leczenie i diagnostyka Jak zbudowany jest staw kolanowy? Staw kolanowy jest jednym z najbardziej złożonych elementów biomechanicznych w organizmie człowieka. Zbudowany jest z kłykci kości udowej i piszczelowej oraz z rzepki. Zachodzą w nim ruchy zginania i prostowania, możliwa jest także lekka rotacja. W celu zapewnienia stabilności stawu, wzmacniają go więzadła znajdujące się wewnątrz oraz zewnątrz torebki stawowej (więzadła poboczne piszczelowe i strzałkowe oraz więzadła krzyżowe przednie i tylne). Ponadto w stawie kolanowym występują dwie łąkotki dopasowujące do siebie powierzchnie stawowe, a także umożliwiające ich prawidłowy ruch względem siebie. Kontuzje w zakresie stawów kolanowych występują najczęściej u osób aktywnych fizycznie, w szczególności tych, które uprawiają sporty kontaktowe takie jak koszykówka, piłka nożna, siatkówka. W większości przypadków spowodowane są zderzeniem się zawodników lub wykonaniem gwałtownego ruchu, który wykracza poza fizjologiczny zakres. Urazy stawów kolanowych - diagnostyka W diagnostyce urazów stawu kolanowego wykorzystuje się (oczywiście w zależności od potrzeb) badanie RTG, USG stawu, rezonans magnetyczny, tomografię komputerową, szczegółowe testy ruchowe. Jakie są najczęstsze kontuzje stawu kolanowego? Skręcenie stawu kolanowego Skręcenie kolana dotyczy więzadeł, które charakteryzuje niewielka elastyczność, a ich nadrzędnym celem jest asekuracja stawu przed niewłaściwymi ruchami np. szybki ruch skrętny lub postawienie stopy na niestabilnym podłożu. Nieprawidłowy ruch doprowadza do przeciążenia kolana i uszkodzenia więzadeł. Uraz skrętny występuje w trzech stopniach: niewielkim – nieznaczny dyskomfort podczas ruchu, leczenie polega na łagodzeniu bólu oraz ograniczeniu aktywności ruchowej. umiarkowanym – uszkodzona zostaje znaczna część włókien więzadłowych i torebka stawowa. Występuje obrzęk oraz znaczne dolegliwości bólowe, które wymagają konsultacji z lekarzem. Leczenie koncentruje się na niwelowaniu opuchlizny oraz stopniowym wprowadzaniu odpowiednich ćwiczeń fizycznych. ciężkim – całkowite zerwanie więzadeł lub oderwanie kości z przyczepionym więzadłem. Staw jest niestabilny, występują patologiczne ruchy wraz z silnym bólem. Leczenie realizowane jest poprzez operację chirurgiczną mającą na celu rekonstrukcję zerwanych więzadeł. Po zabiegu konieczne jest poddanie się specjalistycznej rehabilitacji. Zapalenie ścięgna Zapalenie ścięgna jest efektem regularnego wykonywania konkretnej czynności np. biegania. Ryzyko wystąpienia stanu zapalnego wzrasta, gdy daną aktywność wykonujemy w sposób niepoprawny lub mięśnie nie są dostatecznie rozgrzane do intensywnego wysiłku. Stan zapalny najczęściej występuje u osób po czwartej dekadzie życia, gdyż wraz z wiekiem ścięgna tracą swoją elastyczność, jak również u osób młodych, nieodpowiednio przygotowanych do uprawiania sportu. Schorzenie to objawia się poprzez ból w obrębie ścięgna i stawu (tępy ból nad i pod kolanem). Wskazane jest ograniczenie wysiłku fizycznego i stosowanie opaski uciskowej. Uszkodzenia łąkotek Schorzenie to może wystąpić podczas uprawiania niemalże każdego sportu. Jego przyczyną jest nagłe prostowanie stawu kolanowego, który znajduje się w zgięciu i rotacji. Łąkotki z racji delikatnej struktury mają skłonność do patologicznych zmian zwłaszcza u osób starszych. Głównym objawem uszkodzenia łąkotek jest ból w bocznej i przyśrodkowej części stawu kolanowego. Leczenie najczęściej jest zabiegowe. Uszkodzenia więzadłowe W rekreacyjnej aktywności fizycznej dotyczą one przede wszystkim więzadeł pobocznych w postaci naciągnięcia lub naderwania. Występuje bolesność uciskowa przyczepów więzadłowych bliższych i dalszych. Skręcenie lekko ugiętego kolana powoduje dolegliwości bólowe. W badaniu USG widoczny jest obrzęk w okolicy przyczepów więzadeł, ale bez przerwania ich ciągłości. Leczenie polega na chłodzeniu, stosowaniu opaski elastycznej, zmniejszeniu aktywności ruchowej. Uszkodzenie więzadeł krzyżowych w postaci naciągnięcia lub częściowego uszkodzenia wyzwala dolegliwości bólowe w okolicy przedniego przedziału kolana. Występuje ograniczenie ruchów, w USG często widoczny jest obrzęk w okolicy więzadła bez przerwania jego ciągłości. Leczenie polega na ograniczeniu wysiłku fizycznego oraz noszeniu opaski elastycznej. Oczywiście może zdarzyć się również całkowite przerwanie ciągłości więzadła, które leczone jest operacyjnie. Zaopatrzenie ortopedyczne Kontuzje stawu kolanowego są często trudnymi urazami, a czas niezbędny na leczenie i rekonwalescencję odczuwany jest przez pacjenta jako mocno uciążliwy, w związku z czym lekarze często zalecają korzystanie w tym okresie ze specjalistycznego zaopatrzenia ortopedycznego. Dobranie właściwej ortezy czy stabilizatora przyniesie dużą ulgę, przez co komfort życia ulegnie znacznej poprawie. Kończyna zostanie ustabilizowana, a ruchy stawu będą pod kontrolą urządzenia tak, aby przebiegały tylko w bezpiecznym zakresie. Bez wątpienia codzienne użytkowanie przysłuży się rekonwalescencji pourazowej i pomoże przetrwać ten ciężki okres. Właściwie dobrane zaopatrzenie może być stosowane profilaktycznie (co pozwala na zmniejszenie ryzyka kontuzji) oraz leczniczo – zarówno po urazie leczonym zachowawczo, jak i operacyjnie. Na co zwrócić uwagę przy wyborze zaopatrzenia ortopedycznego? Wartościowy sprzęt charakteryzuje się przede wszystkim wytrzymałością, jak również wykonaniem z takiego materiału, który przepuszcza powietrze i gwarantuje tym samym wysoki komfort użytkowania. Bardzo ważna jest także możliwość samodzielnego dopasowania urządzenia do własnych potrzeb, czyli łatwa w obsłudze regulacja. Dobrze jest również zwrócić uwagę na jego lekkość, aby korzystanie było jak najbardziej komfortowe. Pamiętajmy, że leczenie kontuzji stawu kolanowego często jest długotrwałe, warto więc wybrać profesjonalny i porządnie wykonany sprzęt. Urazy stawów kolanowych - rehabilitacja Rehabilitacja po urazie powinna rozpocząć się najszybciej jak tylko jest to możliwe (oczywiście po uzyskaniu zgody od lekarza). Ma ona za zadanie między innymi zapobiec zrostom w stawie, wzmocnić siłę mięśni, a także poprawić zakres ruchomości. W rehabilitacji stawu kolanowego dostępnych jest szeroki wachlarz różnych zabiegów, z których lekarz albo fizjoterapeuta wybierają te, które ich zdaniem będą najlepsze dla danego pacjenta. Stosowane są między innymi: ultradźwięki, laseroterapia, prądy, pole magnetyczne, terapuls, ćwiczenia na niestabilnym podłożu, ćwiczenia z taśmami elastycznymi, metoda PNF. Działania profilaktyczne – czyli jak zapobiegać kontuzjom? Przede wszystkim bardzo istotne jest, aby każdy trening poprzedzić odpowiednią rozgrzewką, która przygotuje organizm do intensywnej pracy. Nie bez znaczenia pozostaje również elastyczność mięśni ułatwiająca wykonywanie ćwiczeń, a także usprawniająca funkcjonowanie stawu kolanowego. Decydując się na różnego rodzaju sporty, a w szczególności te ekstremalne czy kontaktowe, zaleca się korzystanie z zaopatrzenia ortopedycznego. Dlaczego warto zadbać o odpowiednią ochronę? Czasem jedna kontuzja wystarczy, aby poważnie uszkodzić staw kolanowy, co wiąże się z długotrwałą rehabilitacją i brakiem gwarancji na powrót do całkowitej sprawności. Dlaczego aktywność fizyczna jest tak istotna w przypadku stawów kolanowych? Co najbardziej szkodzi stawom kolanowym? Jaki sport uszkadza kolana? Kolano stanowi ważny element układu kostno-stawowego. Jeśli nie działa ono prawidłowo, mamy problem z normalnym funkcjonowaniem. Pojawia się ból, który uniemożliwia nam wysiłek statyczny i kinetyczny, zaczynamy inaczej chodzić, co odbija się negatywnie na kręgosłupie i stawie biodrowym. Nieleczone dolegliwości przyczyniają się do powstania trwałych zmian w układzie kostno-stawowym, które mogą prowadzić do niepełnosprawności i długotrwałego jest najczęstszą przyczyną problemów ze stawami kolanowymi?Większość osób myśli, że problemy z kolanami to przede wszystkim efekt wypadków komunikacyjnych oraz nadmiernej aktywności fizycznej. Zaskoczy ich z pewnością informacja, że najczęstszą przyczyną urazów kolana jest... siedzący tryb życia. Potwierdza to Mateusz Janik, lekarz, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu z Carolina Medical Center w Gdańsku: – Nasz organizm uwielbia ruch, a kolano – przez swoją budowę – jest wręcz od niego uzależnione. Dlatego do ortopedy trafiają coraz częściej osoby bardzo młode, a ich problemy z kolanami nie są wynikiem urazów sportowych, ale... siedzącego trybu to również Marcin Mikulicz, lekarz, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu z Carolina Medical Center w Gdańsku: – Dużym problemem są ludzie, również młodzi, u których dochodzi do urazów chrząstki, wynikających z... braku jakiejkolwiek aktywności fizycznej. Operacje rekonstrukcji chrząstki stawowej kolana u 20-latków nie są dziś niestety niczym ruchu, nadwaga i otyłość oraz palenie papierosów – te czynniki przyczyniają się do problemów ze stawami kolanowymi. Zbyt duża waga obciąża kolana, brak ruchu oraz palenie papierosów sprawiają, że obniża się poziom tlenu w organizmie, co negatywnie wpływa na chrząstkę stawową i uniemożliwia jej prawidłową regenerację. Staw kolanowy nie lubi też przeciążeń statycznych, czyli np. pracy stojącej, oraz urazów. Jaka aktywność fizyczna przyczynia się najbardziej do urazów kolana?Do urazów stawów kolanowych dochodzi również podczas uprawiania sportu, nie tylko zawodowego, ale również amatorskiego. Zdaniem ortopedów, stosunkowo dużo kontuzji kolana (zwłaszcza urazów skrętnych) pojawia się podczas: gry w piłkę nożną, siatkówki, koszykówki, piłki ręcznej. We wszystkich tych dyscyplinach sportowcy dużo biegają oraz robią sporo wyskoków. Ryzyko kontuzji zwiększa się, gdy zawodnicy grają na sztucznych, twardych nawierzchniach z dobrą najczęściej psuje się w stawie kolanowym?W stawie kolanowym może dojść do: uszkodzenia chrząstki stawowej (najczęstsze u osób starszych), uszkodzenia łąkotek (najczęstsze u osób młodszych), uszkodzenia układu więzadłowego (najczęstsze u osób młodszych), złamania śródstawowego, zwyrodnienia w stawu kolanowego, tzw. gonartroza (proces powodujący destrukcję przede wszystkim chrząstki stawowej, może wystąpić nie tylko u starszych, lecz również młodszych pa-cjentów). Zwyrodnienia stawów kolanowych są bardzo niebezpieczne i mogą wiązać się także ze zniekształceniami, gdy do uszkodzeń chrząstki stawowej dojdą uszkodzenia i zniekształcenia kostne Zachodzące w kolanie zmiany zwyrodnieniowe postępują szybko i... same się nie naprawią. Im dłużej zwlekamy, tym bardziej skomplikowane leczenie może nas czekać. Co zrobić, by kolana były zdrowe, jak najdłużej?Odpowiedz jest prosta: aktywność fizyczna. Odpowiednia aktywność fizyczna. Potwierdza to dr n. med. Piotr Wiśniewski, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu z kliniki Carolina Medical Center w Gdańsku: – Aktywność fizyczna jest niezbędna dla naszego organizmu, ale sport rekreacyjny musimy uprawiać z głową. Rodzaj uprawianej dyscypliny należy dobrać do wieku, a obciążenia do naszych aktualnych możliwości (wydolności). Najlepsza rekreacja to ćwiczenia wykonywane co drugi dzień: taki tryb pozwala tkance mięśniowej na regenerację (w odróżnieniu od wysiłku fizycznego codziennego).Co to oznacza? Na przykład osoby po 40. roku życia powinny jeździć na rowerze, pływać (stylem grzbietowym lub kraulem – żabka nie jest zalecana), uprawiać nordic walking, codzienną gimnastykę lub aerobik stretchingowy. W ich przypadku forsowne spacery, bieganie, gry zespołowe czy zajęcia typu crossfit i aerobik stepowy nie powinny być dominującymi formami ruch jest potrzebny stawom kolanowym? Dzięki aktywności fizycznej staw się szybciej regeneruje. Podczas codziennych czynności rucho-wych angażowana jest tylko niewielka część stawu, co może prowadzić do patologii. Ćwiczenia zapewniają ukrwienie całego stawu, sprawiają, że jest on dobrze odżywiony i nawodniony i szybciej się regeneruje. Ruch pomaga poprawić gospodarkę wapniową kości i spowolnić proces utraty masy kostnej, który zaczyna się po 30. roku życia. Aktywność fizyczna zapobiega osteoporozie i zmniejsza ry-zyko złamań kostnych śródstawowych. Dzięki aktywności fizycznej możemy utrzymać prawidłową masę ciała i tym samym odciążyć stawy kolanowe, a także poprawić siłę ścięgien i ich przyczepów do kości, co zmniejsza liczbę kontuzji okołostawowych. Ruch aktywuje receptory czucia głębokiego, znajdujące się w ścięgnach, torebkach sta-wowych i mięśniach, odpowiadające za prawidłową koordynację ruchu, co jest szczególnie istotne u osób starszych. Źródło: Carolina Medical Center w Gdańsku

ochrania od przodu staw kolanowy